Op deze pagina van de website zal helaas de komende tijd niet veel te lezen zijn. Door een stevige blessure, het volledig afscheuren van mijn voorste kruisband, een operatie en een lange revalidatieperiode, zal er helaas even een tijd overheen gaan voor ik weer verder kan met deze opleiding.
Lawine module
januari 2010
Eén ding viel er gelijk op toen ik de eerste dag van de Zwitserse berggidsenopleiding begon. Ik had met mijn 1 liter thermosfles veruit de grootste fles van de hele opleiding.
Later begreep ik waarom. Tijd om wat te eten en te drinken heb je namelijk niet tijdens deze opleiding tot beroepsalpinist. Een klein drinkflesje van 0,5 liter is dan ook meer dan voldoende.
Lawinekunde is het hoofdthema voor de komende dagen. Er is bewust voor ons heel de week geen lawinebericht te vinden en we hebben op voorhand veel huiswerk moeten maken.
Een berggids moet altijd zonder lawinebericht kunnen werken is het eerste wat we leren. Met behulp van de zogenaamde nivo-check leren we het lawinegevaar in te schalen en gedurende de week moeten we steeds moeilijkere overwegingen en inschattingen maken.
Met de Professionele Reductie Methode van Werner Munter (zelf ook oud opleider van het SBV) moesten we dagelijks verschillende hellingen beoordelen en er werden dagelijks vragen gesteld in het terrein. Deze vragen vormde verdeeld over de week 1 van de 3 eindcijfers. De zogenaamde Erfahrungsnote.
De vragen waren over het algemeen gebaseerd op theoretische kennis en het schatten van bijv. coördinaten, hoogteverschillen, exposities, hellingshoeken en richtingshoeken. Het viel me tijdens de opleiding erg op dat je zo min mogelijk op je kompas en kaart mocht kijken. We leerden alles te schatten aan de hand van de zon en natuurlijke oriëntatiemiddelen.
Naast theorie hebben we ook enorm veel praktijk behandeld. Hoe leg je bijvoorbeeld een economisch en veilig spoor aan voor je gasten. Hoe herken je Triebschnee hangen, hoe kun je een hellingshoek meten met je skistokken, hoe begeleid je veilig offpiste varianten en op welke manieren kun je het makkelijkste spitzekehren met je ski's.
We gingen dagelijks op skitour en onderweg leerde we echt heel veel kleine handigheidjes en weetjes. Hoe draag je eenvoudig je ski's (met Dynafit binding) op korte stukjes en waarom moet een gids zogoed in een stemmschwung kunnen skiën. We kregen uitgebreide clinic's van de experts van het SLF (Zwitserse lawinedienst) over nieuwe zoekmethodes met lawinepieps. En we leerde ook meer met de analoge stand van onze piep te werken.
Op het moment dat je markeerfunctie van je piep niet werkt moet je omschakelen naar analoog en met de Micro Streifen methode en Mirco Box. Verder zoeken. (voorheen Drei Kreis methode) Ook leerden we een soundcheck te maken, zodat je aan het geluid van je piep kan horen hoeveel slachtoffers er binnen een staal van 10 meter bedolven liggen.
Extra Handicap.
Niet altijd alles loopt zoals je hoopt. Eén dag voor de afsluitende examens ging ik tijdens een skitraining helaas zwaar door mijn rechter knie.
We moesten met een volledige bepakking op onze rug met open skischoenen hard door het alpiene terrein heen skiën. (in korte bochten) Toen ik in de mist plotseling uit moest wijken maakte ik een verkeerde beweging en kwam ten val. Aangezien mijn skischoenen helemaal geopend waren en mijn skibindingen erg zwaar staan afgesteld duurde het een hele tijd voordat mijn ski's losschoten. Ik wist gelijk dat het foute boel was.
Ik kon niet meer op mijn rechter been staan en er zat niets anders op dan op één been verder te skiën. In Grindelwald ben ik zo snel mogelijk naar een arts gegaan en zijn er foto's van mijn knie gemaakt. Gelukkig geen blijvende schade, maar wel zou ik niet in staat om de volgende dag te skiën. (ik moest één tot twee weken rust houden)
Examens.
De volgende dag waren de afsluitende module-examens en ik kon voor mezelf niet accepteren dat ik hier niet van start zou kunnen gaan. Ik had hier immers 5 jaar lang voor getraind. En nu had ik een dag voor het examen een vervelende blessure opgelopen.
Ik besloot die nacht af te wachten en wilde de volgende dag een beslissing maken. Immers was mijn knie (nog) niet kapot en het was een kwestie van erg veel pijn. (met een verhoogt risico op erger letsel.) Ik heb die nacht erg slecht geslapen, De examens waren me zoveel waard.
Daar stond ik dan de volgende dag, onder de pijnstillers en een stevig ingezwachtelde knie stond ik boven de eerste steile examen helling. (de vrije afdaling) Ik moest gaan van mezelf. Als ik deze examens niet zou halen moet ik een jaar wachten, en daar heb ik natuurlijk geen zin in. Iedereen wist dat ik nauwelijks kon lopen en ik werd dan ook zwaar aangemoedigd toen ik van start ging. De eerste bochten nog een beetje voorzichtig, daarna ging het gas verder open. Onderweg werd ik zelfs aangemoedigd door de examinatoren die echt verbaast waren dat het relatief goed ging. (hun hadden achter mijn naam zelfs een vraagteken staan, omdat ik misschien niet van start kon gaan.)
Bij het onderdeel Aufstieg ging het alleen mis. Tijdens dit parcours moet je 400 hoogtemeters met stijgvellen naar boven lopen, en worden er diverse stijgtechnieken van de deelnemers beoordeeld. Zo moet je bijvoorbeeld korte stukjes met stijgvellen en open skibindingen naar beneden skiën, spitzekehren op extreem steile stukken en wordt ook het (sportieve) tempo beoordeeld.
Ongeveer na 200 hoogtemeters gebeurde het weer. Tijdens een spitzekehre in een hang van een kleine 40° verdraaide ik voor de tweede keer mijn knie, Ik gilde ik het uit van de pijn. Daar stond ik dan. Relatief moeilijk terrein op één been en een examen wat ik niet af kon maken. Ik heb een korte pauze in moeten lassen en heb een aantal pijnstillers genomen die ik expres bij de hand had gehouden. Op één been heb ik zo het parcours vroegtijdig verlaten.
Ik kon niet opgeven vond ik zelf, vijf jaar had ik hiervoor getraind en kon niet accepteren dat het nu over was. Ik heb mijn knie 20 minuten gekoeld met sneeuw en nog een zware pijnstiller genomen. Ik ging zo op weg naar de volgende (theoretische onderdelen) waarbij ik zelfs in de lift stress had op ik wel zelfstandig de lift uit zou komen. In Stemmschwung en de piste al traverserend ging ik zo langzaam naar de volgende onderdelen. Oriëntatie in het terrein en lawineprofiel. Voor het 6e en laatste examen had ik me nog druk lopen maken Lawinepieps zoeken. We moesten 3 slachtoffers vinden binnen 6 minuten tijd. Het eerste slachtoffer lag op ongeveer 50 meter afstand. (wat realisaties is) Vraag me niet hoe, maar op één been is het me gelukt om binnen de 4,5 minuut alle drie de slachtoffers te lokaliseren. (Op voorhand had ik gedacht dat ik de tijd gewoon nooit kon halen aangezien ik niet kon rennen.)
Conclusie
Alle examens heb ik van deze eerste module gehaald op één na, de aufstieg. Ook was ik geslaagd voor het zware theorie examen.
De vrije afdaling op ski's en de stemmschwung heb ik met een 4 net weten te halen (dat is in het Nederlandse systeem zeg maar een 6) maar omdat ik in de Aufstieg een 2 had gekregen. (aangetreden, maar gewoon geen punten gehaald.) Is het gemiddelde skicijfer een 3.3 geworden. En ik had een 4 nodig.
Hierdoor moet ik volgend jaar de gehele module herkansen. Dat is opzich niet het ergste, maar tot die tijd kan ik niet door met de rest van de opleiding. Gezien mijn blessure had ik in ieder geval geen uitzicht om gelijk na het lawine deel de ijsklimmodule met een voldoende af te sluiten. Ik moet dus tot januari 2011 wachten. Ik vind het echt verschrikkelijk. Ik wist dat ik alles gewoon goed kon halen, alleen was ik niet in staat om 100% van mijn kunnen te tonen (maar +/- 70%). Soms zit met mee, soms zit het erg tegen.
Zo kost een blessure van twee weken helaas een jaar.
Eintrittstest Schweizer Bergführer Verband
In oktober 2009 heb ik in Grindelwald de toelatingstesten van de Zwitserse berggidsenopleiding gedaan. In tegenstelling tot de Oostenrijkse opleiding waar ik vorig jaar de toelatingstest had gedaan is in Zwitserland deze test niet eliminerend. Hier werkt het allemaal een stuk prettiger en de opleiding zit dan ook iets anders in elkaar.
Verdeeld in kleine groepjes gingen we drie dagen samen met een klassenleraar het terrein in en werden we beproefd op verschillende onderdelen. Zo begonnen we de eerste dag met diverse ijsonderdelen, de tweede dag stond in het teken van skiën en de derde stond in het teken van rotsklimmen en lopen in basisterrein. Daarnaast was er iedere dag een avondprogramma. Of beter gezegd, toetsingen.
Aan het einde van deze dagen krijgt iedere kandidaat een persoonlijk advies over het te volgen traject. Ben je goed genoeg om met de opleiding te beginnen, moet je je nog verbeteren op bepaalde vlakken, wat zijn je sterke en zwakke punten, waarom wil je gids worden en is je ingeleverde tochtenlijst überhaupt voldoende.
Je wordt eigenlijk op je plaats gezet tijdens deze evaluatie, waar sta je precies. Kun je gids worden, moet je nog even wachten en meer ervaring op gaan doen, kun je beter helemaal een andere richting kiezen, enz.
De onderdelen die tijdens de toelatingstest werden geproefd waren o.a.:
- Een 6a kalkroute voorklimmen op bergschoenen en een alpiene rugzak.
- Een 6b+ sportklimroute voorklimmen op klimschoentjes.
- Een steilijsparcours met praktisch loodrechte passages klimmen met één ijsblijl.
- Lopen over een ijsparcours met een klassieke houten pickel zonder vertanding (tot 70°) waarbij de Eckenstein stijgijzertechniek wordt gehanteerd.
- Lopen in Basisterrein.
- Een 20 meter lange (natte) plaat traverseren op bergschoenen en rugzak in zeer heikel terrein.
- Vrije skiafdaling met zware rugzak door Bruchharsch en zware sneeuw.
- Met ski's Spitzekehren op twee verschillende manieren in een steile hang.
- Stemmschwung in het terrein.
- Taaltest in een vreemde taal (ik mocht het in het Duits doen).
- Diverse oriëntatietesten, een theorietest, en een mondeling gesprek.
Mijn advies was positief.
Aandachtpunten:
-Veel blijven sportklimmen, de norm 6b+ on-site is er, maar liever zien ze 6c/7a. Dan heb je meer over als je in juni je aspirantenexamen moet afsluiten.
- Proberen heel veel met kaart en oriëntatie bezig te zijn. Als berggids moet je echt altijd heel precies weten waar je bent en het terrein perfect in een kaart leren herkennen. (dit advies geldt voor alle kandidaten.)
- Probeer meer te trainen met Seitrutschen (op ski's) in extreem steil terrein. Tijdens de opleiding worden er extreem steile couloirs afgeskied, en ik moet een bepaalde knikbeweging in mijn benen aanleren voor maximale kantengrip.
- Veel op skitoer blijven gaan (meer ervaring op blijven doen met moeilijke sneeuw).
- Heel veel met het inschatten van lawinegevaar bezig blijven zijn. (Geldt ook voor alle kandidaten.)
Sterke punten:
- Veel ervaring en stabiel in basisterrein.
- Veel ervaring en stabiel met grote ijstoeren.
- Motivatie.
-Tochtenlijst. Wel moest ik nog 10 tot 15 sportklimroutes opschrijven vanaf 6b+, deze had ik niet op mijn tochtenlijst gezet. (Deze toeren waren voor mij lastig te achterhalen omdat ik deze nooit opschrijf.)
22 januari zal ik beginnen met de eerste 3 moduleblokken. Lawine, Steilijs en Eerste hulp in de winter.
Zie hieronder een leuk filmpje van het Schweizer Bergführer Verband.
Oostenrijkse gidsenopleiding
Nadat ik in 2007 stiekem naast de zijlijn had staan kijken bij de Oostenrijkse skitoelating om het skiniveau van de kandidaten te bekijken wist ik één ding zeker. Volgend jaar is het mijn beurt. Nog één seizoen skiën en ik moest het kunnen halen. In 2008 melde ik me aan in via het Salzburger Bergführer Verband en inderdaad, in april van dat jaar geslaagde ik voor de skitoelating. Ik mocht in september terugkomen voor de zomeronderdelen!
In september stond ik tijdens deze examens behoorlijk mijn mannetje op de onderdelen ijsparcours en basisterrein. De gidsen waren enthousiast en ik werd uitgenodigd voor een persoonlijk gesprek over mijn ingeleverde tochtenlijst.
In dat jaar had ik alleen het laatste examen niet gehaald. Tijdens het klimmen van een UIAA gewaardeerde VII- (op eigen protectie en met rugzak) vonden de examinatoren dat ik te weinig overhield. Ik was op mijn limit aan het klimmen en dat wilde ze niet zien. Ik kreeg het advies veel extra grote rotstoeren te maken en veel te trainen in rots. Ik moest het jaar daarop terug komen en alle toelatingsexamens over doen. Ook de skitoelating moet dan over. Hier had ik vrede mee en stond achter hun beslissing.
In april 2009 stond ik er weer. Samen met Roeland van Oss stonden we aan de start.
Dit jaar hebben we het examen allebei helaas niet gehaald. Dat jaar was ik dus uitgesloten van de zomertoelating. Hier had ik natuurlijk flink de balen van. Zodoende kwam ik op de Zwitserse opleiding uit. Hier kon ik dat zelfde jaar nog alle toelatingsexamens doen! Ik heb me snel aangemeld en mijn tochtenlijst werd goedgekeurd. Ik kon in oktober de Eintrittstest komen doen. Ik was weer vol gemotiveerd en ging veel rotsklimmen dat jaar. Ik focuste me nu vol op de Zwitserse opleiding.